Interessant leesvoer voor cloud techneuten is dit research paper van onderzoekers van Princeton university. Het paper beschrijft een nieuw model voor geo-gerepliceerde dataopslag (d.i. het opslaan en repliceren van gegevens over meerdere, geografisch gespreide datacenters). Dergelijke vormen van dataopslag zijn relevant voor omvangrijke cloud toepassingen zoals sociale netwerken. Gebruikers van dergelijke toepassingen verwachten een goede performance en een permanente beschikbaarheid. Dit gaat echter vaak ten koste van de consistentie van gegevens. Het COPS model biedt hiervoor een oplossing en vormt daarmee weer een belangrijke stap op weg naar volwassen vormen van cloud computing.
Op het moment dat ik deze blogpost schrijft lijkt het wel of de hele Eurozone aan de goden Grieken is overgeleverd. De recente aankondiging van de Griekse premier Papandreou dat hij het zo moeizaam bereikte akkoord over de redding van zijn land en de Euro eerst nog wil gaan voorleggen aan zijn burgers in een referendum, heeft voor enorme onrust onder beleggers en burgers gezorgd. In mijn ogen is het ook de zoveelste overtreffende trap in een, op zichzelf verontrustend, proces waarin de landen in de Europese unie zich steeds meer terugtrekken uit de samenwerking en richting bescherming van de eigen souvereiniteit. Dit is een proces waaraan overigens niet alleen Griekenland zich schuldig maakt. Nederland is onder de de noemer ‘een kritische houding’, ook bezig zich op politiek niveau terug te trekken uit de Europese samenwerking. De vraag is natuurlijk of in hoeverre het jezelf als land terugtrekken op je eigen souvereiniteit de juiste weg uit de crisis is. Is het niet juist economische groei die de snelste uitweg biedt uit de schuldencrisis? En is verdere vergroting en versterking van de interne Europese markt met een vrij verkeer van geld, goederen en personen niet een belangrijke aanjager van groei? Read more…
En net toen u het allemaal een beetje onder controle leek te krijgen met uw ICT glipte het zo uit uw vingers de cloud in…..
Overdreven? Nee niet echt. Terwijl u als CIO zich nog eens rustig omdraait in het comfortabele bed van traditionele IT besturing trekt de alerte business manager zijn company credit card om voor zijn verkoopstaf toegang tot een cloud CRM toepassing te regelen. Waarom je door ingewikkelde interne capex procedures heen worstelen of maanden wachten tot de ICT afdeling jouw business requirements heeft omgezet in een half werkende oplossing, als je binnen 5 minuten een state-of-the-art toepassing tot je beschikking kunt hebben? Voor veel business managers een vraag waar een snel antwoord op is geformuleerd.
Vanuit dit perspectief is cloud computing voor veel CIO’s een potentiële bestuurlijke nachtmerrie. Dat de business vooral oog heeft voor de voordelen van cloud computing (geen investering vooraf, snel een oplossing beschikbaar, betalen voor wat je gebruikt) kan je ze moeilijk kwalijk nemen. Maar wie houdt zich bezig met aspecten als continuïteit, beveiliging van informatie en integratie met bestaande informatiesystemen? En wie beoordeelt de contracten en leveringsvoorwaarden van cloud aanbieders? Normaal gesproken is dat de verantwoordelijkheid van de CIO en is dat de reden waarom er zoiets als IT governance binnen een organisatie bestaat. Maar wat als nieuwe initiatieven onder de radar van de normale IT besturing blijven?
Bij cloud computing toepassingen is dat laatste geen theoretische vraag. Veel bestuurlijke processen rondom ICT zijn gebaseerd op het feit dat er meestal forse investeringen mee zijn gemoeid. Vanwege de hoge investeringen wordt ICT vernieuwing vaak planmatig opgepakt en wordt over de meeste grote ICT projecten op directieniveau besloten. Bij cloud computing toepassingen ligt de investeringsdrempel doorgaans veel lager of is die zelfs helemaal afwezig. Business managers kunnen besluiten om de kosten maandelijks in hun operationele budget af te financieren, en blijven daarmee buiten beeld van de IT governance.
Betekent dit voor u als CIO voortaan slapeloze nachten waarin u ligt te tobben over alles wat zich buiten uw gezichtsveld afspeelt? Nee natuurlijk. Maar het betekent wel dat u met een nieuwe bril moet gaan kijken naar hoe u binnen uw organisatie de besturing van ICT inricht. In de praktijk betekent dat onder andere:
- Het formuleren van technologie en sourcing beleid specifiek voor het gebruik van cloud diensten.
- Opex sturing in plaats van Capex sturing.
- Flexibilisering van interne ICT dienstverlening en doorbelasting van kosten.
In mijn consultancy praktijk heb ik hiervan inmiddels een aantal interessante voorbeeld cases opgebouwd. Als u hierover meer wilt weten laat dan een berichtje achter op deze site of een mailtje aan ed@feskens.eu.
Vanochtend ben ik lid geworden van de LinkedIn groep IT-Next | Cloud power, een discussiegroep voor ICT-ers met dezelfde afwijking als ondergetekende namelijk een bijzondere interesse voor cloud computing toepassingen. Omdat het nog een jonge groep is en het thema cloud computing eigenlijk pas zeer recent een brede maatschappelijke discussie in onze industrie aan het worden is, vond ik het niet verrassend dat de meest actieve discussie ging over wat we nu eigenlijk onder cloud computing verstaan. De definitie kwestie dus.
Ook niet verrassend was dat heel veel deelnemers aan de discussie het in hun definitie met name zochten in technologiekenmerken. De meeste ICT-ers speelden in hun jeugd al met meccano en technische lego, en zijn dat eigenlijk altijd blijven doen. Al lezend zag ik dat er zich een hele discussie ontspon over het belang van virtualisatie, webtechnologie en toegang over Internet. Interessant, maar volgens mij totaal niet relevant als het gaat om wat de kern wat cloud computing is . Als echte alpha (ik ben historicus van origine) die werkzaam is in de ICT, is cloud computing een waar godsgeschenk, omdat het nu eens niet om harde technologie gaat maar juist om de business voordelen die je met technologie kunt bereiken.
Volgens mij is namelijk de kern van cloud computing het gegeven dat ICT zich aan het ontwikkelen is tot een echte utility, net zoals elektriciteit, stromend water of telefonie. Kijkend naar het verleden (ik kan het niet laten) zijn er veel parallellen te zien tussen de ontwikkeling van elektriciteit en de huidige ontwikkeling richting cloud computing. In tijd vlak na de ontdekking van elektriciteit was het gebruik er van maar voor weinigen weggelegd. Je moest immers zorgen voor je eigen opwekking, transportinfrastructuur en de noodzakelijke aanpassingen aan machines zodat ze op elektriciteit konden werken. Het zou nog meer dan een halve eeuw duren voordat de eerste elektriciteitsmaatschappijen opkwamen. De factoren die daarbij een rol speelden zijn voor een groot gedeelte dezelfde als die nu de opkomst van cloud computing mogelijk maken namelijk:
- Een hoge mate van standaardisatie van toepassingen.
- Oneindige schaalbaarheid.
- Gedistribueerd over een publiek toegankelijke infrastructuur.
- Over lange afstand te transporteren.
- Zeer betrouwbare levering en hoge kwaliteit.
- Binnen 24 uur leverbaar.
- Afrekenen op basis van verbruik.
Met name het belang van standaardisatie is naar mijn mening een erg onderbelicht element in de cloud computing discussie. En dat terwijl standaardisatie een van de belangrijkste enablers is en tegelijkertijd een belangrijke (korte termijn) drempel in de adoptie. Mijn stelling is dat het gebruik van utility computing (of cloud zo je wil) een hoge mate van functionele standaardisatie afdwingt. Alleen als een organisatie bereid is die standaardisatie te accepteren is het ook mogelijk om te profiteren van de voordelen (flexibiliteit en kosten).
Juist omdat cloud computing een zeer breed geïnterpreteerd begrip is waarmee de marketingafdelingen van de meeste ICT bedrijven aan de haal zijn gegaan zou ik er voor willen pleiten om voortaan het begrip utility computing te hanteren als het over cloud computing gaat.
